เดี๋ยวจะหาว่า OR เรามีแต่เรื่องไร้สาระ หารู้ไม่เราอยู่ใกล้วัดมากกว่าแผนกอื่นๆเสียอีก ก็วัดป่าศรีสำราญไง..แต่อายุเรามีบางคนเท่านั้นที่ใกล้วัด..หุหุ.ล้อเล่น ครับ. 

ผมไปเจอเว็ป เกี่ยวกับธรรมะอันหนึ่งซึ่งดีมาก http://www.palungjit.com/ ใครว่างก็เข้าไปดูได้ครับ

 และได้พบกับเด็กหนุ่มผู้หนึ่ง ชื่อ.... โจโฉ  

 

 ..ไม่ใช่ สามก๊กนะครับ ชื่อเขาจริงๆ ..ผมรู้สึกทึ่งในความสามารถของเขา เหนือไปกว่านั้นคือน้ำใจที่ดีงาม โดยไม่คิดว่าจะหาได้ในเด็กหนุ่มยุคโลกาภิวัฒน์นี้  เข้าชมเว็ปเขาได้ที่ http://www.bloggang.com/mainblog.php?id=jozho  ขอแนะนำเพลง สำนึก http://audio.palungjit.com/showthread.php?s=f016dc359689c250addc3706cc7af9a6&t=661     และ อย่าลืมไปฟัง เรื่องสั้นประกอบเพลงด้วยนะครับ http://www.palungjit.com/buddhism/audio/showthread.php?goto=newpost&t=581 ขอบอกว่า ดีมาก ครับฟังแล้วซึ้งจริงๆ

เอาละครับเชิญพบกับนิทานคุณธรรมได้แล้ว นะบัดนี้.......

  

ต้นแอปเปิ้ล กับ เด็กน้อย

 นานมาแล้ว มีต้นแอปเปิ้ลใหญ่อยู่ต้นนึง       

 และก็มีเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ คนนึง

ชอบเข้ามาอยู่ใกล้ๆและเล่นรอบๆต้นไม้นี้ทุกๆวัน

  เขาปีนขึ้นไปบนยอดของต้นไม้ และก็กินผลแอปเปิ้ล   และก็นอนหลับไปภายใต้ร่มเงาของต้นแอปเปิ้ล      

  เขารักต้นไม้ และต้นไม้ก็รักเขา  

 เวลาผ่านไป เด็กน้อยโตขึ้น และเขาไม่มาวิ่งเล่นรอบๆต้นไม้ทุกวันอีกแล้ว 

  วันหนึ่ง เด็กน้อย กลับมาหาต้นไม้ เด็กน้อยดูเศร้า  

 "มาหาฉัน และมาเล่นกับฉันเหรอ" ต้นไม้ถาม

"ฉันไม่ใช่เด็กเล็กๆแล้วนะ ฉันไม่อยากเล่นรอบๆต้นไม้อีกแล้ว  ฉันต้องการของเล่น ฉันอยากได้เงินไปซื้อของเล่น" เด็กน้อยตอบ

"ฉันไม่มีเงินจะให้ ....เก็บลูกแอปเปิ้ลของฉันไปขายสิ 
เพื่อเอาเงินไปซื้อของเล่น " ต้นไม้ตอบ
 

  เด็กน้อยตื่นเต้นมาก เขาเก็บลูกแอปเปิ้ลไปหมด และจากไปอย่างมีความสุข

 หลังจากเขาเก็บแอปเปิลไปหมดแล้ว เขาไม่กลับมาหาต้นไม้อีกเลย  

 ต้นไม้ดูเศร้า......

  วันหนึ่ง เด็กน้อยกลับมา เขาดูโตขึ้น
ต้นไม้รู้สึกตื่นเต้นมาก

"มาหาฉัน และมาเล่นกับฉันเหรอ" ต้นไม้ถาม

"ฉันไม่มีเวลามาเล่นหรอก ฉันมีครอบครัวแล้ว ฉันต้องทำงานเพื่อครอบครัวของฉันเอง
เราต้องการบ้าน ช่วยฉันได้ไหม"
  

 "ฉันไม่มีบ้านจะให้    แต่... ตัดกิ่งก้านของฉันไปสิ ....เอาไปสร้างบ้าน"    

 ดังนั้นเด็กน้อยตัดกิ่งก้านทั้งหมดของต้นไม้ไป และจากไปอย่างมีความสุข

     อีกครั้งที่ต้นไม้ถูกทิ้งให้เดียวดาย และเศร้า....  

วันหนึ่งในฤดูร้อน เด็กน้อยกลับมา ต้นไม้ดีใจมาก 

  "มาหาฉัน และมาเล่นกับฉันเหรอ" ต้นไม้ถาม

 "เปล่า ฉันรู้สึกผิดหวังกับชีวิต และเริ่มแก่ขึ้น
ฉันอยากแล่นเรือไปพักผ่อนไกลๆ ให้เรือฉันได้ไหม"
 

  "ใช้ลำต้นของฉันได้ เอาไปสร้างเรือ เพื่อเธอจะได้เล่นเรือไปและมีความสุข" 
ต้นไม้ตอบ
  

ดังนั้น เด็กน้อยตัดลำต้นของต้นไม้ไปสร้างเรือ 
เขาล่องเรือไป และไม่เคยกลับมาอีกเลย
  

 หลายปีผ่านไป ในที่สุดเด็กน้อยกลับมา
คราวนี้เขาดูแก่ลงไปมาก
                                    

     "ฉันเสียใจ ฉันไม่เหลืออะไรจะให้อีกแล้ว  ต้นไม้พูด  ไม่มีผลแอปเปิ้ลให้ ....ฉันไม่มีลำต้นให้ปีนอีกแล้ว

    "ฉันไม่มีฟันจะกินแล้ว ฉันปีนไม่ไหว และฉันก็แก่แล้ว" เด็กน้อยตอบ 

 "ฉันไม่มีอะไรเหลือให้อีกแล้ว สิ่งเดียวที่เหลือ มีเพียงรากที่กำลังจะตาย"  

 "ตอนนี้ฉันไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว แค่อยากได้ที่พักพิง ฉันเหนื่อยมาหลายปีแล้ว"

"รากของต้นไม้แก่ๆ จะเป็นที่พักพิงของหนูได้     ...... มาสิ นั่งลงข้างๆฉัน ...หลับให้สบาย....." 

  เด็กน้อยนั่งลงข้างๆ        ต้นไม้ดีใจ ยิ้ม...และน้ำตาไหล........  

 นี่เป็นเรื่องสำหรับทุกๆคน  ต้นไม้ในเรื่องคือพ่อแม่
เมื่อเราเป็นเด็กตัวเล็กๆ  เรารักที่จะเล่นกับพ่อกับแม่...
เมื่อเราโตขึ้น  เราทอดทิ้งพ่อ และแม่  และกลับมาหาท่าน
เมื่อเราต้องการบางสิ่งบางอย่าง หรือเมื่อเรามีปัญหา

 ไม่ว่าอย่างไร...พ่อ และแม่ของเราก็จะอยู่และให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ท่านทำได้
หวังเพียงเรามีความสุข
 

  คุณอาจจะคิดว่า "เด็กน้อย" ในเรื่องโหดร้าย
แต่นั่นคือความจริงที่สะท้อนให้เห็นว่าพวกเราทำกับผู้มีพระคุณอย่างไร?

   ........ แล้วต้นไม้ของคุณล่ะ ....... เด็กน้อย .....???  

 

............................................................................................................

ก้อนหินวิเศษ...

 

    ...นานมาแล้ว ได้ยินมาว่ามีหินวิเศษอยู่ชนิดหนึ่ง ถ้าผู้ใดที่ได้ครอบครอง
จะสามารถนำไปแตะกับสิ่งของอะไรก็ได้ สิ่งนั้นจะกลายเป็นทองคำ
ทำให้ชายผู้หนึ่งเกิดความสนใจ อยากจะเปลี่ยนแปลงชีวิตให้เป็นคนร่ำรวยขึ้นมา
จึงตามหา หินก้อนนั้นเป็นการใหญ่ เมื่อตามหาจนถึงชายหาดแห่งหนึ่ง
ซึ่งเต็มไปด้วยก้อนหิน เขาตัดสินใจเก็บหินขึ้นมาดูทีละก้อน
ถ้าก้อนไหนไม่ใช่ก็จะขว้างมันลงทะเลไป
เขาใช้ความพยายามอยู่นาน...จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี
..ก้อนแล้วก้อนเล่า ก็ยังไม่ใช่สิ่งที่เขาค้นหาอยู่ดี

    ...และในที่สุดความพยายามของเขาก็ประสบความสำเร็จจนได้
เขาได้พบกับหินวิเศษจริงๆ แต่ไม่ทันที่เขาจะได้คิดอะไร
เขาก็ขว้างมันลงทะเลไปเหมือนหินก้อนที่ผ่านๆ มา
เขาตกใจมาก ถึงกับรำพันออกมาว่า "ต้องเริ่มต้นใหม่อีกแล้วหรือเนี่ย"
   ...ในชายหาดนั้น จะมีหินวิเศษชนิดนี้สักกี่ก้อนกันเชียว

   ...เหตุผลที่ทำให้ชายคนนี้ ละทิ้ง สิ่งที่เขาค้นหามานานก็คือ "ความเคยชิน" นั่นเอง

บ่อยครั้งที่เราพยายามค้นหา สิ่งที่ต้องการมาตลอดชีวิต จนกระทั่ง
วันหนึ่งที่เรามี "โอกาส" พบมันแล้ว แต่ด้วย "ความเคยชิน"

         ...ในชีวิตประจำวัน เราก็มองข้าม "โอกาส" นั้นไป 
..."โอกาส"ที่อาจจะไม่ปรากฏบ่อยนัก เราจึงต้องเริ่มต้นใหม่อยู่ร่ำไป


อย่าคิดแต่จะเริ่มต้นใหม่ เพราะสิ่งที่มีอยู่คือโอกาส สิ่งใหม่ คือความหวัง
ทิ้งเก่าไปหาใหม่ ก็เท่ากับ ทิ้งโอกาสที่มีอยู่ แล้วไปรอความหวัง ที่ยังมาไม่ถึง

 

............................................................................................................